Herkes Seni Tanıyor, Peki Sen Kendini Tanıyor Musun?

Hakkımızda herkesin bir fikri var.

Kimi güçlü olduğumuzu düşünüyor, kimi fazla hassas…

Kimi çok konuştuğumuzu, kimi sustuğumuzu söylüyor.

Bizi tanımlıyorlar.

“Sen böylesin.”

“Sen bunu yapamazsın.”

“Sen zaten hep böyle davranırsın.”

Ve biz, zamanla başkalarının bizim hakkımızda söylediklerini kendi sesimiz sanmaya başlıyoruz.

Asıl tehlike de burada başlıyor.

Çünkü insan, başkalarının gözündeki hâline fazla uzun süre bakarsa, aynadaki kendisini unutabilir.

Çocukluğumuzdan itibaren bize kim olmamız gerektiği anlatılıyor.

Nasıl davranacağımız, ne okuyacağımız, ne kadar başarılı olmamız gerektiği, kimleri memnun etmemiz gerektiği…

Hatta neleri istememizin “doğru” olduğu bile.

Sonra büyüyoruz.

Bir gün durup kendi hayatımıza baktığımızda, başkalarının beklentileriyle kendi isteklerimizin birbirine karıştığını fark ediyoruz.

Başarı istiyoruz.

Ama belki de başarıdan çok, başarılı olduğumuzda kabul göreceğimiz fikrine tutunuyoruz.

Herkesi memnun etmeye çalışıyoruz.

Çünkü kendi sınırlarımızı korumaktan çok, başkalarını hayal kırıklığına uğratmaktan korkuyoruz.

İşte insanın kendinden uzaklaşması bazen böyle sessiz oluyor.

Bir anda değil.

Küçük küçük…

Bir başkasının istediğini seçerek, kendi fikrini erteleyerek, “el âlem ne der” diye düşünerek…

Sonra bir bakıyoruz, hayatımız bize ait ama içindeki kararların çoğu başkalarının sesini taşıyor.

Kendini tanımak, yalnızca neyi sevdiğini bilmek değildir.

Neden sustuğunu, neden bazı şeylere tahammül ettiğini, neden kendini sürekli kanıtlama ihtiyacı duyduğunu da fark etmektir.

Kendi içindeki çelişkilerden kaçmamaktır.

Çünkü insanın en zor yüzleşmesi çoğu zaman başkalarıyla değil, kendisiyledir.

Belki de bu yüzden sürekli meşgulüz.

Telefonlarımız elimizde.

Ekranlar açık.

Bir yerlere yetişiyoruz.

Birileriyle konuşuyoruz.

Çünkü bütün sesler sustuğunda, geriye bizim sesimiz kalıyor.

Ve insan bazen en çok kendi sesini duymaktan çekiniyor.

Oysa kendimizi tanımaya başladığımız yer, tam da o sessizliğin içi.

Başkalarının bize verdiği isimlerin, sıfatların ve beklentilerin biraz dışına çıkıp kendimize bakabildiğimiz yer.

Çünkü herkes bizi tanıyor olabilir.

Ama başkalarının anlattığı kişiyle, bizim içimizde gerçekten olduğumuz kişi aynı olmayabilir.

Hayatın en büyük özgürlüğü, herkes tarafından anlaşılmak değil; insanın bir gün kendisini gerçekten anlayabilmesidir.

Kendini tanıdığın gün, başkalarının senin için yazdığı hikâyeyi yaşamayı bırakırsın.

Ve kendi hikâyenin yazarı olmaya başlarsın