Şimdi Anladık Mı?

Bu yazacaklarım size çok klişe, çok tanıdık gelebilir. Çünkü bir haftadır aklınızdan tek geçen konudan bahsedeceğim. Ama yalnızca bir haftadır…

Hepimiz ne kadar mutluymuşuz hatırlıyor musunuz? İstediğimiz yere gidebilmek, ufak ya da büyük alışveriş yapabilmek, para yoksa bile avmler’de özgürce dolaşabilmek, denize karşı kamp sandalyemizi açıp termosumuzdaki kahveyi içebilmek, ailemizle, arkadaşlarımızla, sevdiklerimizle görüşebilmek, oflaya poflaya gittiğimiz spor salonları, görünüşümüze dikkat etmek için yaptığımız diyetler, meğer ne çok şey ifade ediyormuş şu monoton hayatımızda? Hala “normal” hayatımızı sıkıcı bulup söylenen var mı? Şimdi anladık mı her şeyin başının sağlık olduğunun lafta olmadığını? Maalesef çok zor bir dersle bunu hatırlatıyor bize doğa. Hem de din dil ırk ayırmadan bütün Dünya’ya…

Torpil yok bu kez.

İster karma deyin ister ilahi adalet deyin isterseniz herhangi bir dine bağlayın ama benim inancım şu ki hiçbir kötülük öbür dünyaya kalmıyor. Herkesin insanlık olarak ödemesi gereken bir bedel varmış demek ki. Bir de bu virüsün çocuklara dokunmadığı bilgisi gelince inancım daha da kuvvetleniyor. Ne olur yanlış anlamayın beni, bu merete yakalananlar kötü insanlardır demiyorum sadece dünya olarak toplu bir bedel ödüyoruz diyorum. Bazılarımız evde hapis, bazılarımız korka korka görevde, bazılarımız ateşli hastanelerde…

Eveeet var mı hala hırslarımız? Ne durumdayız? Kıskanıyor muyuz mesela hala? Ya da isimlerimizden önce gelen etiketlerimizi söktük mü? Hesaptaki paralar gıda almaktan başka işe yarıyor mu şu an? Yargılamalarımız, eleştirilerimiz ne alemde? Yorum yapıyor muyuz hala başkalarının seçimlerine? Karşılaştığımızda baştan ayağa süzdüğümüz, onda ne varsa koşa koşa bizim de aynısını alma isteğimiz olan hemcinslerimizi de görmüyoruz artık. Eşit miyiz hepimiz? Evde miyiz? Düşünüyor muyuz çocukların sınavlarını?

Hayatın derslerini doğru anlayıp tekrar o beğenmediğimiz monoton hayatımıza bir an önce dönmeyi dilemekten başka bir şey gelmiyor elimden. Umarım herkes bu sefer, daha önce hiç deneyimlemediğimiz bu kötü günlerden kendine düşen payı almıştır. Ben kendi adıma şunu söyleyeyim, whatsup gruplarında arkadaşlarımın, onların çocuklarının sesini duyunca gözlerim doluyor. Ne kadar süreceğini bilmediğimiz bir garip durumun içindeyiz kısacası. Napalım olumlu yönlerine odaklanalım.Eşimizle,çocuklarımızla,evde kim varsa doya doya vakit geçirelim.Hayattan vazgeçmeyelim.Sağlıklı beslenip evde egzersizlerimizi ihmal etmeyelim.En önemlisi şu sıralar iyice sarıldığımız teknolojik aletlerimizi ,sevdiklerimizle ilk buluşmamızda hiç çantadan çıkarmadan ,gözlerinin içine bakarak sohbet edelim.

Kısacası bu zor günlerde dehşete kapılmayalım ama aynı zamanda duyarlılığımızı da yitirmeyelim. Biliyorsunuz bu virüs sadece öldürmüyor katil de yapabiliyor. O yüzden tam bilinçle evde kalmaya devam edelim, dışarı minimum, gerektikçe çıkalım.

Biliyorsunuz ki insanın en mucizevî özelliklerinden biri de çabuk unutmasıdır. Biz Kocaeli olarak depremi görmüş bir şehiriz. O zaman da bütün rutinimiz bozuldu, kararlar aldık, insanlığımızı hatırladık. Evlerimizin, sıcak yuvamızın değerini anladık. Ne yazık ki kısacık bir zamanda unuttuk gitti. Şahsen ben sokakta yaşarken, babamın kaldırımda, bizim üç kişi arabada yattığımız geceleri unutmadım. Şimdi de tersine evimizden çıkamıyoruz. Lütfen bütün bu yaşadıklarımızı düşünüp taşınıp iyi değerlendirelim. Sağlıklı güzel günlerde görüşmek dileğiyle evde kalın…