Satılık Ruhlar Pazarı

Bir zamanlar, insanın onuru parasından kıymetliydi. Bir zamanlar, dostluklar menfaatle değil, gönülden kurulurdu. Bir zamanlar, ekmeğin bereketi helalliğindeydi… Ama artık? Artık “satılık ruhlar pazarı” kurulmuş, tezgâhlar açılmış, insanlık etiketlenmiş!

Bugün bir bakıyorsun, beş kuruşluk menfaat için kırk yıllık dostunu satanı görüyoruz… Yarın bir bakıyorsun, üç kuruşluk ihale uğruna kardeşini bile sırtından hançerleyeni… Para uğruna anasını babasını tanımayan, ahlâkını rafa kaldıran, vicdanını mezara gömenlerle dolmuş etraf.

Artık değerler çöp, paranın sesi kur’an, vicdanın dili susmuş!

“Helal mi, haram mı?” diye sormuyor kimse… “Ne kazanırım?” diye bakıyor. Menfaatin dili olmuş tek gerçek. Dürüstlük, sadakat, ahde vefa… Bunlar eski masallarda kaldı.

Ama unutulan bir şey var!

Parayla alınan her şey bir gün elden gider.

Menfaat üzerine kurulan köprüler, ilk selde yıkılır.

Kardeşliğini satan, sonunda yalnızlığa mahkûm olur.

Ve en acısı da… “İnsanın, insanlığını satmasıdır.”

Toplum öyle bir hâle geldi ki; insanlar cebine dokunmayan haksızlığa ses çıkarmıyor. Adalet, onur, emek, hak… Hepsi bozuk pazarda, ucuz etiketlerle satılıyor. Makam için diz çökenler, üç kuruşluk ihale için el etek öpenler, menfaat masalarında haysiyetlerini peşkeş çekenler…

Bilmiyorlar ki bu dünyada satın aldıkları ne varsa, yarın başkalarının olacak. Ama kaybettikleri onur, geri gelmeyecek!

Şimdi soruyorum:

Kaç kişi cebindeki paradan, elindeki makamdan, aldığı menfaatten arınıp da aynanın karşısına geçip “Ben hâlâ insanım” diyebiliyor?

Kaç kişi gözlerinin içine bakıp, kendine hesap verebiliyor?

İşte asıl iflas, banka cüzdanlarında değil; kalplerde, vicdanlarda yaşanıyor!

Bugün cebini dolduran, yarın ruhunu boşaltıyor.

Bir gün gelecek, ne bu dünya kalacak, ne o paralar… Ama satılan vicdanların utancı, sonsuza kadar kalacak.

Unutmayın:

Para insanı değil, insan parayı yönetir.

Ama bir kere ruhunu satan, bir daha asla insanlığını geri satın alamaz!

Vesselam...