Patiye Sığınan İnsan

Şu fani dünyanın gelmişine geçmişine baktım da, ey aziz okur, yüreğim burkuldu, dilim yandı, kalemim isyan etti.

Sokaklarda geziyorum, parklarda oturuyorum, kafelerde soluklanıyorum; gördüğüm manzara karşısında ne diyeceğimi şaşırıyorum. Nereye dönsem bir pati, nereye baksam bir tüy, nereye kulak versem bir miyav ya da sevinçli bir havlama. Sanırsın ki insanoğlu nihayet yaratılmışların en merhametlisi olmuş, kendinden başka canlılara kucak açmış. Ama heyhat, işin aslı bambaşka. Meğer biz hayvanları sevmekten değil, insanlardan kaçmaktan onlara sığınmışız.

Şu şehr-i İzmit'in her köşe başında biten pet shopları görüyorsunuz değil mi? Camekânları rengârenk oyuncaklarla, ışıl ışıl mamalarla, kadife yataklarla donanmış. İnsan evladına almadığı hediyeyi, yavru bir golden retriever'a alıyor. Buna itirazım yok, bilakis seviniyorum. Zira o minik patili can, insanoğlundan katbekat daha dürüst, daha vefalı, daha temiz kalpli. Ne ahde vefasızlık bilir, ne arkadan kuyu kazmak, ne menfaat için gülücük dağıtmak. Onun sevgisi güneş gibi ayan beyan; ya kuyruk sallar ya da sırtını döner, ikisinin de riyası yok. Meğer biz o yüzden sarılırmışız tüylerine; kendi cinsimizde bulamadığımız sadakati, bir köpeğin gözlerinde ararmışız.

***

Dikkat buyurun, aynı apartmanda oturan iki komşu asansörde birbirine "günaydın" demekten aciz. Lakin apartmanın önünde köpeğini gezdiren hanımefendiye selam veren, onun patili dostuyla hasbihal eden nice beyefendiler var. Hasta ziyaretine gitmeyen, kapı komşusunun cenazesine uğramayan insan evladı, kedisinin tüy dökmesine çare bulmak için kilometrelerce yol tepiyor veteriner kliniği arıyor. Ah o veteriner klinikleri! Özenle döşenmiş bekleme salonları, en son teknoloji cihazlar, duvarları süsleyen hayvan fotoğrafları... Gönül ister ki bu şefkat yuvalarının bir benzeri de tenhada kalmış ihtiyarlarımız, derdini anlatamayan yetimlerimiz için kurulsun. Bir kedinin miyavına koşulan hassasiyetin zerresi, komşunun ahına koşulsun.

***

Ama ben hayvanları asla suçlamıyorum, zinhar haşa! Onlar bu işin masum tarafı. Onlar ki Hazreti Süleyman'ın yol arkadaşı, Ashab-ı Kehf'in sadık bekçisi, Yunus'un dağlara anlattığı mahlukat. Bir kuşun kanadındaki zarafet, bir kedinin mırıltısındaki şifa, bir köpeğin gözlerindeki teslimiyet, bize Allah'ın ayetlerini fısıldar durur. Onlar sayesinde belki de insanlıktan kopardığımız merhamet bağını yeniden örmeye çalışıyoruz. Hayvan sevgisi, insan sevgisinin kapısını aralayan bir anahtardır aslında. Yeter ki o kapıyı araladıktan sonra içeri girelim, eşikte patilerle yetinip kalmayalım.

***

Veterinerlerimize, hayvanseverlerimize, sokaktaki can dostlara kapısını açan esnafımıza diyecek lafım yok. Onlar insanlığın sonbaharında açan nadide çiçekler. Asıl mesele şu: Biz ne ara kendi türümüzden bu denli korkar, bu denli kaçar, bu denli güvensiz olduk ki tüm sevgi sermayemizi bir patiye yatırdık? Hani büyüklerimiz derdi ya, "İnsan insanın kurdudur" diye. Şimdi o kurtlardan kaçıp, gerçek kurtların torunları olan köpeklere sığınıyoruz. Ne acı bir tezat, ne derin bir hiciv.

***

Velhasılıkelam sevgili dostlar, hayvanlarımızı bağrımıza basalım, onların hatırını sayalım, zira onlar bu çağın yalnız ruhlarına gönderilmiş birer rahmet vesilesi. Lakin unutmayalım ki, asıl marifet bir insana da aynı sadakatle, aynı şefkatle, aynı hesapsız sevgiyle yaklaşabilmek. Ne demişler: "Köpeğe verilen kemik sadaka değil, insana verilen selam sadakadır." İnsanlığımızı patide değil, elde; tasmada değil, kalpte arayalım. Yoksa sonumuz, dört bir yanımız mamalarla, tasmalarla, pati izleriyle dolu ama bomboş kalpli bir nesil olur. Kalın sağlıcakla, tüylü dostlarınızın patisinden öper, insan dostlarınızın gözlerine bakmayı da ihmal etmeyin derim.