Kendinizi Nasıl Bilirdiniz?

“Kendinizi nasıl bilirdiniz?” Ne tuhaf bir soru… Çoğu zaman bu soruya hazır cevaplarımız vardır. “Dürüstüm”, “Vefalıyım”, “Sözümün arkasında dururum”, “Kimseyi yarı yolda bırakmam” deriz. Kendimizi en güzel taraflarımızla tanımlarız.

Gökben Dinler

Köşe Yazarı

“Kendinizi nasıl bilirdiniz?” Ne tuhaf bir soru… Çoğu zaman bu soruya hazır cevaplarımız vardır.

“Dürüstüm”, “Vefalıyım”, “Sözümün arkasında dururum”, “Kimseyi yarı yolda bırakmam” deriz. Kendimizi en güzel taraflarımızla tanımlarız. Çünkü insan, en çok olmak istediği kişiyi anlatır.

***

Fakat hayatın sessizce sorduğu başka sorular vardır. Cevabı kelimelerle değil, davranışlarla verilen sorular…

***

Birini beklettiğinizde kim oluyorsunuz? Zor bir konuşmadan kaçtığınızda? Bir açıklama yapmanız gerekirken sessizliği seçtiğinizde? Ya da tam tersi… Kırgın olsanız bile saygınızı koruduğunuzda, zor da olsa gerçeği söylediğinizde, karşınızdaki insanın duygusunu önemseyebildiğinizde…

***

İşte insanın gerçek karakteri, tam da bu anlarda görünür.

İlişkiler bize sadece sevgiyi öğretmez; aynı zamanda kendimizi de gösterir. Kimi zaman “Ben böyle biri değilim.” dediğimiz davranışları sergileriz. Kimi zaman da “Asla yapamam.” dediğimiz fedakârlıkları yaparken buluruz kendimizi. Demek ki insanı tanımlayan, söylediği cümleler değil; baskı altındaki seçimleridir.

***

Belki de birine “Beni tanıyorsun.” demeden önce kendimize dönüp sormalıyız: Ben gerçekten kendimi tanıyor muyum? Çünkü herkes iyi gününde naziktir. Asıl mesele, fırtına çıktığında hangi değerlerden vazgeçmediğimizdir.

***

Hayat bazen bize, insanlar hakkında acı gerçekleri gösterir. Ama aynı zamanda kendi duruşumuzu da sınar. Kırıldığımızda nasıl davranıyoruz? Hayal kırıklığı yaşadığımızda saygımızı koruyabiliyor muyuz? Cevap alamadığımızda kendi değerimizden şüphe mi ediyoruz, yoksa başkalarının davranışlarının bizim değerimizi belirlemediğini hatırlayabiliyor muyuz?