Eskiden Sıkılırdık, Şimdi Kaçıyoruz

Eskiden sıkılırdık.

Öyle birkaç dakikalığına değil; bazen saatlerce… Evde yapacak bir şey bulamaz, pencereden dışarı bakar, sokaktan geçen insanları izlerdik. Bir kitabın sayfalarını karıştırır, müzik dinler, düşünürdük. Hatta bazen gerçekten hiçbir şey yapmazdık.

Ve bunun kötü bir şey olduğunu düşünmezdik.

Şimdi ise hayatımızda birkaç saniyelik bir boşluk oluşsa hemen telefonumuza uzanıyoruz. Asansörde, otobüste, sırada, yemek beklerken… Sessizlik bile bize uzun geliyor. Bir bildirim, bir video, bir mesaj derken zihnimizin boş kalmasına neredeyse hiç izin vermiyoruz.

Belki de asıl mesele sıkılmak değil.

Kendi düşüncelerimizle baş başa kalmaktan kaçıyoruz.

Çünkü insanın zihni sustuğunda, gün içinde ertelediği düşünceler ortaya çıkıyor. Ne hissettiğini, neyi özlediğini, neden yorulduğunu fark etmeye başlıyor. Bu yüzden bazen bir ekrana bakmak, kendimize bakmaktan daha kolay geliyor.

Oysa sıkılmak her zaman boşluk değildir.

Bazen yaratıcılığın başladığı yerdir. Yeni bir fikir, hiç beklemediğimiz bir anda ortaya çıkar. Bir karar veririz. Bir şeyi sorgularız. Kendimizi dinleriz.

Belki de teknoloji bize zaman kazandırırken, o zamanı nasıl kullanacağımızı unutturdu.

Her boşluğu doldurmak zorunda değiliz.

Bazen telefonu bir kenara bırakıp pencereden dışarı bakmak, yürürken müzik dinlememek, birkaç dakika hiçbir şey yapmadan oturmak gerekiyor.

Çünkü insan, sürekli bir şeylerle meşgulken değil; sessiz kaldığında kendini daha iyi duyabiliyor.

Belki de ihtiyacımız olan şey daha fazla içerik değil.

Biraz boşluk.

Biraz sessizlik.

Ve kendimizle yeniden karşılaşacak kadar cesaret