10 Ocak; Şakşakçıların Değil, Emektar Gazetecilerin Günü Olsun!

Bir 10 Ocak daha…

Kutlama mesajları hazır.

Protokol ziyaretleri sırada.

Çiçekler, plaketler, pozlar…

Ama gazetecinin cebinde hâlâ eksik olan aynı şey: hak.

Gazetecilik bu ülkede sıkça romantize edilen, ama en ağır bedelleri ödetilen mesleklerden biri. Dışarıdan bakıldığında “özgür”, “etkili”, “saygın” görünür. Oysa işin mutfağında bambaşka bir gerçek vardır: güvencesizlik, düşük ücret, bitmeyen mesailer ve çoğu zaman yok sayılan emek.

Gerçek gazetecilik;

Birilerine yakın durmakla,

Güçlüden yana saf tutmakla,

Kalemi bir silah gibi kullanmakla yapılmaz.

Gerçek gazetecilik;

Soğukta donan, sıcakta yanan,

Gece yarısı telefona cevap veren,

Depremde, yangında, kazada ilk oraya koşan muhabirlerin omzunda yükselir.

Ama bugün ne yazık ki;

Dürüstlük değil itaat ödüllendiriliyor.

Emek değil şakşak prim yapıyor.

Kalemini koruyan değil, eğip büken öne çıkarılıyor.

Bu mesleğin en derin yarası tam da burada başlıyor.

Herkes gazeteci oldu.

Bir sosyal medya hesabı açan,

İki cümle yazan,

Birilerine laf sokan kendini gazeteci ilan eder hale geldi.

Oysa gazetecilik;

Okulunu okuyarak,

Sahada pişerek,

Bedel ödeyerek öğrenilen bir meslektir.

Bu şehir artık ayrım yapmak zorunda.

Gazetecilik yapanla yapmayanı,

Emek verenle vitrine oynayanı,

Kalemini onuruyla taşıyanla kirleteni…

Çünkü emektar gazeteciler geri plana itilemez.

Bir de konuşulmayan ama en yakıcı gerçek var:

Gazetecinin günü var ama sendikası yok.

Federasyonu, Sendikası, cemiyeti, derneği  var ama çoğu zaman sessiz.

İşçiler promosyon alıyor.

Memurlar promosyon alıyor.

Bankacılar promosyon alıyor.

Haberlerini yapan gazeteciler ise almıyor.

Birçok gazeteci;

Asgari ücretle,

Hatta daha da altında,

Sigortasız ya da güvencesiz çalıştırılıyor.

Ne fazla mesaisi var,

Ne yıllık izni,

Ne de yarınlara dair bir teminatı.

Bugün gerçekten 10 Ocak’sa;

Ziyaret edilecek olanlar sadece patronlar olmamalı.

Hediye verilecek olanlar vitrin isimler olmamalı.

Asıl hatırlanması gerekenler;

Sabahın köründe adliyeye giden,

Gece yarısı olay yerine koşan,

Haber uğruna ailesinden ve sağlığından fedakârlık yapan muhabirlerdir.

Çalışan gazeteciler artık net biçimde tanımlanmalı.

Özlük hakları yasal güvence altına alınmalı.

Çalışma koşulları keyfiyetten çıkarılmalı.

Bu görev yalnızca gazetecilere düşmüyor.

İktidara da düşüyor.

Muhalefete de.

Bir kez de sizler bizim için kalem tutun.

Bir kez de sizler bizim hakkımız için masaya yumruğunuzu vurun.

Gazetecilik kutsal bir meslektir.

Ama kutsallık, emek yok sayılarak olmaz.

Bu meslek;

Ayakta alkışlananların değil,

Ayakta kalanların mesleğidir.

Ve artık bunu açıkça söylemenin zamanı:

10 Ocak;

Şakşakçıların değil,

Emektar gazetecilerin günü olsun..